Jacobs werkt met een groot aantal verschillende media. Hij maakt beelden in keramiek, brons, ijzer, cortenstaal, koper, glas en steen, schilderijen op doek en rvs-plaat, draadfiguren, stalen en ijzeren panelen en zeefdrukken.. In al zijn werk gaat het over mensen. Mannen en vrouwen, geobserveerd in hun gewone doen en laten, tijdens het boodschappen doen, onder het vergaderen, drinken, musiceren en converseren. Mensen die dicht bij ons staan. Al op jonge leeftijd tekent Sjer. Op de Vrije Academie - het huidige Kunstencentrum Venlo - tekent hij stillevens en portretten. De portretten worden al gauw complete mensen. Na zijn middelbare school studeert hij aan de Docentenopleiding in Sittard Tekenen en Handvaardigheid, waarna hij zijn opleiding vervolgt aan de Stadsacademie van Maastricht. Hij vestigt zich als vrij beeldend kunstenaar in zijn geboortedorp Tegelen en begint daar begin jaren negentig een eigen galerie. Sjer exposeert met grote regelmaat in galeries in het hele land. Verder is zijn werk vaak te zien in galeries in België, Spanje en de Verenigde Staten, en had hij een grote expositie in Parijs. Veel particulieren en bedrijven hebben werk van Sjer in huis. De veelzijdigheid van zijn werk heeft voor een deel te maken met Sjers fascinatie voor techniek. Hij kan urenlang in een werkplaats rondlopen en zou het liefste een hele week meewerken in een steenhouwerij of een metaalwerkplaats. Anderzijds boeit hem steeds de vraag wat of hij ermee kan, welke uitdrukkingsmogelijkheden een materiaal biedt en hoe hij er zijn vormideeën in kwijt kan. Zijn aanpak is sterk ambachtelijk, want ook de processen die met zijn kunst te maken hebben, wil Sjer beheersen. Een wasmodel voor een bronzen beeld voorziet hij zelf van aangiet- en ontluchtingskanalen en hij giet het zelf in. Kunst moet, in zijn opvatting, als het even kan, emotie oproepen. Ze moet in staat zijn zelf haar verhaal te vertellen en geen toelichting nodig hebben. Kunst die moet aanzetten tot overpeinzing van maatschappelijke problemen is aan hem niet besteed en aan provocaties heeft hij geen behoefte. Schoonheid en bekoring mogen. Wat voor Sjer niet wil zeggen dat de smaak van kijkers en kopers bepalend is. De enige maatstaf is hijzelf en zijn overtuiging dat het goed genoeg is om aan anderen te laten zien. Belangstelling naar de ‘mens achter de kunstenaar' blijft onbeantwoord. Sjer laat liever zijn werk aan het woord. Dat werk vindt inmiddels waardering in brede kring. Sjer heeft een beeldtaal ontwikkeld, waarin veel mensen zichzelf herkennen. Zijn mannen en vrouwen staan net als ieder ander te wachten in de ontvangsthal van het kantoorgebouw, zitten op een bankje in het park, of lopen in een winkelstraat. Men zou zo maar geneigd zijn er een praatje mee aan te knopen.
